Hallema Coaching | Stress
Stress
Vooral niet lachen
21781
post-template-default,single,single-post,postid-21781,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,select-child-theme-ver-1.0.0,select-theme-ver-4.1,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

Waarom het even stil is op de socials…

 

 

Waarom het even stil is op de socials…

 

We denken vaak dat de controle hebben over ons leven. En natuurlijk heb je zelf invloed op hoe gezond je leeft: beweeg je voldoende, eet je gezond, slaap je oké en zit je lekker in je vel. Maar ondanks dat je heb je sommige zaken niet zelf in de hand. Dat ondervond ik afgelopen weken.

 

Ik ben iemand die heel sportief is, gezond eet, goed slaap en met mijn mind zit het ook wel goed. En toch was daar het moment dat mijn lijf aangaf dat het niet goed zat. Het begon met een venijnige pijn bij mijn middenrif. Ach, wat vanzelf is gekomen, gaat vanzelf ook wel weer weg is mijn redenering. Helaas ging deze pijn niet weg en ‘sloeg ik een beetje geel uit’. Waarschijnlijk galstenen was de conclusie van de arts, maar voor de zekerheid maar een echo maken over een paar dagen.

 

In de veronderstelling dat het wel galstenen zouden zijn, op de onderzoeksbank gaan liggen bij de arts en met hem liggen geinen omdat hij mijn galblaas maar niet kon vinden.

 

Tot hij die wel vond en er toch wel ‘gekke dingen’ in te zien waren. Geen galstenen in ieder geval. ‘Komt u maar van de bank af en gaat u even zitten mevrouw’, zei de arts. Dat begon ernstig te klinken. ‘Tja, wat ik zie op de echo zijn naar mijn mening of poliepen of het is een tumor. In ieder geval zit er iets wat er niet hoort, vandaar ook uw gele kleur en de jeuk’. En daar zit je dan, alleen in de stoel tegenover die arts. Van zo’n nieuws was ik even niet uitgegaan…. Naïef? ongetwijfeld, maar positief ingesteld als ik ben had ik daaraan toch even niet willen denken toen mijn huisarts mij doorverwees voor deze echo. ’s Ochtends tegen mijn man nog gezegd dat ik wel alleen ging, veel efficiënter.

 

Ik zie me nog in de auto terug naar huis rijden. Alsof ik in een verkeerde film was beland, een droom waaruit ik echt niet wakker kon worden deze keer. Poliepen is al ruk, maar een tumor…? Nee, dat kon echt niet. Daar had ik geen tijd voor, dat was niet de bedoeling, dat stond niet in de planning. Ik ben naar huis gereden, snapte niks van de boodschap die ik net had gekregen. Ik kon er gewoonweg met mijn hoofd nog niet bij. En op dát moment besefte ik me ineens dat het leven niet zo maar even maakbaar is, dat ik nog zo veel wil doen en ontdekken en liefhebben en geven en…. Maar ja, zou ik daarvoor wel ik tijd krijgen.

 

Het meest moeilijke vond ik nog wel de uitslag van de echo aan onze twee meiden vertellen. Meiden die nog alles mogen ontdekken in het leven, eindexamen moeten doen, net beginnen aan een HBO-studie. Ik wil ze zien slagen, afstuderen, trouwen, kinderen krijgen … maar is dat mij wel gegeven…. Man man, wat onzekerheid met je gemoed doet zeg. Ik zag mijn hele leven aan me voorbij trekken met de conclusie dat mijn verhaal zo niet mocht eindigen…

 

Omdat mijn huisarts ook de ernst inzag van de situatie, kon ik na twee dagen terecht voor een CT scan. Die zou opheldering geven wat er nu precies te zien was in die galblaas. Maar ja, uiteraard was deze afspraak op een vrijdag, wat betekent moeten wachten tot maandagmiddag tot ik meer zou weten. Wat een hel zijn die dagen! Wachtend op je lot lijkt het wel, ik kan het voor nu niet meer controleren…. En wat merkte ik op zo’n moment hoe belangrijk familie en vrienden zijn. Hoe ze me weer even op konden beuren, afleiden, laten lachen en samen huilen. Maar wat een klote dagen zijn dit!

 

Gelukkig kon de arts me maandagmiddag vertellen dat het toch echt galstenen zijn die ze in de galblaas zagen en geen andere nare dingen. Wel dat er een steentje in een galweg zit die de boel verstopt en er uit moet. En weet je wat het gekke is..? Dat ik dit bericht de hele tijd hebt willen horen , dat het ‘maar’ galstenen zijn. Maar dat ik – op het moment dat ik dit hoorde – twijfelde of men het wel goed had gezien. Was het toch echt niks anders…. ? Wat is dat toch dat we het onszelf zo moeilijk kunnen maken…

 

Lang verhaal kort: vandaag heb ik nog een MRI-scan om te kijken of dat steentje nog in de weg zit. Zo ja, dan zal deze verwijderd moeten worden. Dat hoor ik komende dinsdag. Niet leuk natuurlijk, maar alles beter dan het scenario dat ik in eerste instantie voor ogen had.

 

Ik eindig altijd mijn blogjes met ‘Wat je mag onthouden’. Dus wat ik nu mag onthouden van dit alles? Dat het leven niet maakbaar is. Maar nog belangrijker: doe de dingen die je leuk vindt in het leven. Stel niets uit, doe het nu als het kan en leef!